Τετάρτη 16 Δεκεμβρίου 2015

A Voice for Eritreans

https://daniellepughvisualexploration.wordpress.com/

Image
‘A section of the assessed review layout.’  

Yto Barrada: A Modest Proposal


Yto Barrada: A Modest Proposal

By Abdellah Karroum | February 2010


Yto Barrada's first exhibition at L'appartement 22 is "a modest proposal" in which the artist develops her vocabulary using photography, publications, film, and interventions in the urban and exhibition spaces. Cinema and graphics amplify the artist's activist approach that navigates between historical reality and ecological projection.



BEAU GESTE [BEAUTIFUL GESTURE]. This 16mm film depicts a commando group of three men – hired by the artist – in a vacant lot who attend to a wounded palm tree. It is a gesture through which the artist seeks to render its disappearance more difficult while nevertheless failing to prevent its removal by the lot’s developers.
The film begins with the artist’s voice-over – "Some 5000 building permits were issued in the city this year" – and later expresses hope that the tree will have a 50% chance of survival. It is an uncertainty that warns of fatality more than it offers a civic or ecologically conscious lesson. The spectator is hooked by the film’s plot with the image of people passing by who watch and comment on this "illegal" act taking place in broad daylight. It is cinema that acts on the real, and image validates gesture.

The second work in the exhibition is wallpaper spanning two walls, the floor, and the ceiling. The image is once again of a vacant lot with a palm tree at its centre, this time surrounded by visibly recent buildings. It is a trace of what was perhaps the garden of a villa, levelled to allow a new, multi-unit building to be erected in its place.

The figure of the vacant lot is an element that interests the artist, who engages the relationship between the urban and natural landscape: "A vacant lot only functions when it is inhabited. It is a space of play, abandon, or waiting. It is a space that only exists through that which is projected upon it. We are going to build something new there one day! But we wait during the period in which the construction is not finished, the time of projection." [1]
Vacant lots appear frequently in guerrilla gardening. Beyond form, vacant lot, or process, guerrilla gardening is also articulated in Yto's documentary work that addresses urban development in Tangiers, one of the cities most affected by building speculation in northern Morocco in the last decade. Yto reveals these spaces as being between ruin and becoming something else. The urban landscape emerges from these spaces that are hidden and veiled by temporary walls and signs bearing frozen images of a Dubai-ified dream. It is a country transforming itself not only socially and culturally, but also through its urban landscape.


The artist ascribes central importance to the peripheries, to the image of corners in her photographs. "What also interests me is the insubordinate gesture. It is the perspective of its action. We set ourselves in an interesting place between poetry and politics. It is this place in which I like to work. I give information, but I am not a journalist. I give poetic things, but I am not a poet either. My work exists at the periphery of these three. I like to inform, I like to inform myself." [2]

The exhibition’s third element is the publication of thePalm Project Manifesto. This fanzine was distributed first during a picnic as part of the 3rd Marrakech Biennale. The publication includes a poster listing a hundred varieties of the best known palm trees, the same image of the vacant lot, and the film’s technical rider. At its centre is a pink, typewritten "modest proposal" in Arabic and English authored by a certain Yahya Sari’. Yto commissioned a text with the same ironic tone as that of Jonathan Swift, given a new content here by the imaginary Yahya Sari’ as "A Modest Proposal to Modernize Morocco and Maximize its Resources and Efficiency." [3]

Even in a context in which taboos and certain conventions prohibit us        from speaking about realities, the artist formulates fictions that speak to them and creates a new language. The appearance nof plats reveals issues of urban development. Through the figure of the palm tree, the artist denounces the standardization of landscapes and cities whose streets are lined with the same trees and paved with the same marble and granite. The Rif’s iris disappeared in the city at the same time as the mountain inhabitants arrived in the urban periphery. [4]


There is a political dimension and a pedagogical engagement in these works that reflect the exhibition’s urban location [5] where one hears the daily cries of protesters. An artist who lives in society is forcibly confronted with its structures and delusions. The political is very present in this exhibition. It is an approach almost imposed by where one lives! In a context in which artistic creation is perceived as dangerous to power, now more than ever it is time to call for the engaged vision of artists – fine artists, dancers, filmmakers, weavers, bricoleurs – and their participation in constructing a society that is ecological and generous. Disobedient, Yto Barrada’s work proposes a possible diversity through the figure of the palm tree, the iris, and the vacant lot. A gesture or a proposition, no matter how modest, participates in an ecology of this world in transition.


Notes:
Author’s interview with the artist at L’appartement 22, August 2009.
Ibid.
The absurd position advanced by Sari’’s proposal includes the proposal that "Morocco must join the European Union, and on the first day of membership, all persons on Moroccan soil not possessing a European passport, visa, or tourist card will be deemed illegal and as such, will be immediately deported."
Cf. Yto Barrada’s earlier Iris Tingitana Project (2007).
The exhibition space of L’appartement 22 is on Avenue Mohamed V and faces the Moroccan Parliament.


Abdellah Karroum

Independent curator and art critic. Founder/director of L'appartement 22 in Rabat, Morocco. Lives there and in Paris, France.

(Translation from French: Emma Chubb)


Motherland΄s smell is narracji (narracji σημαίνει αφήγηση) I Got It from My Mom

http://universes-in-universe.org/eng/nafas/articles/2015/art_dubai_2015/photos/yto_barrada_2



Abraaj Group Art Prize: Yto Barrada
 25 of 46 
 






Yto Barrada is the winner of The Abraaj Group Art Prize 2015. In her newly commissioned workFaux Départ (False Start, 2015), she questions the authenticity of history and museology through the study of paleontology in Morocco.

© Photo: Vipul Sangoi
Courtesy of Art Dubai

 

Πέμπτη 29 Ιανουαρίου 2015

http://alloglotta.blogspot.gr/

ΣΟΦΙΑ ΚΑΝΑΚΗ 

Δράση στα Προπύλαια Πανεπιστημίου Αθηνών, 23/5/2013






























































Η ΠΟΡΕΙΑ ΕΝΟΣ ΕΡΓΟΥ


Τον Ιανουάριο του 2000 ξεκίνησα να κατασκευάζω μια μηχανή κειμένων η οποία ολοκληρώθηκε στο διάστημα ενός χρόνου. Επρόκειτο για μια γλυπτική κατασκευή, έναν μηχανισμό, μέσω του οποίου δοκίμασα να παραστατικοποιήσω το κλειστό, αυτοτελές και αμετάβατο πεδίο της γλώσσας.

Ανάμεσα σε άλλα στοιχεία που συσσωρεύτηκαν κατά την επεξεργασία του έργου, ένα απόσπασμα από την Επικράτεια των σημείων του Ρολάν Μπαρτ, σηματοδότησε τον πυρήνα του:

«...η δική τους [γραφομηχανή], λόγω των αναρίθμητων στοιχείων της –που δεν είναι αραδιασμένα σε γράμματα πάνω σ’ ένα μέτωπο από πλήκτρα, άλλα τυλιγμένα σε κυλίνδρους–, φέρνει στο νου το σχέδιο, την ιδεογραφική διάστιξη διασκορπισμένη σ’ όλο το φύλλο χαρτιού, με μια λέξη στο χώρο».

Παράλληλα, ανακάλεσα τα κυλινδρικά προσευχητάρια των βουδιστών στα οποία, μέσω της περιστροφής των κυλίνδρων –με μια κίνηση του χεριού– τα καρούλια των κειμένων-προσευχών που περικλείουν, μπαίνουν σε κίνηση· «ενεργοποιούνται». Χάρη σε αυτά, κατάφερα να μεταβώ στη οριστική δόμηση του έργου: Ένα τείχος κειμένων, μια μηχανή πολλαπλών γραναζιών (μήκους τεσσερισήμισι μέτρων και ύψους τριών), που αποτελείται από είκοσι δύο καρούλια με τυλιγμένα κείμενα.

Τον Ιούνιο του 2001 παρουσίασα για δύο μέρες το έργο –ως μέρος της διπλωματικής εργασίας μου– στο Α’ εργαστήριο Γλυπτικής της Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών επί της οδού Πειραιώς 254. Κατόπιν, αυτό συσκευάστηκε και αποθηκεύτηκε σε ένα υπόγειο.

Τον Μάρτιο του 2008, έστησα το έργο –επ’ ευκαιρία της ατομικής μου έκθεσης– για είκοσι δύο μέρες στον τεχνοχώρο «Το Μήλο», για να επιστρέψει και πάλι, συσκευασμένο, στο ίδιο υπόγειο.

Την Πέμπτη 23 Μαΐου του 2013, στα Προπύλαια του Πανεπιστημίου Αθηνών επί της οδού Πανεπιστημίου,εκχωρώ αυτόν τον κλειστό μηχανισμό, –του αδρανούς, παγιωμένου και νεκρού λόγου που τροφοδοτεί μια κατάσταση τυφλότητας προς το Πραγματικό– στην καταστροφή μέσω της καύσης.

Ίσως είναι απαραίτητο να ανοίξει ένας χώρος για την υποδοχή αυτού που δεν γεννήθηκε ακόμη, αυτού που θα ανταποκρίνεται στα ίδια τα πράγματα, στην παρούσα κατάσταση των πραγμάτων, με τρόπο εμπράγματο.


Σοφία Κανάκη,
Αθήνα 2013.

Νίκος Εγγονόπουλος και Andre Breton.

Κυριακή 15 Δεκεμβρίου 2013

Women Workers Welding and Making Bombs




http://www.finemodelworks.com/.../Aircra.../Bombs/Bombs.htm

Bombs




ή αλλιώς η ζημιάρα?


http://ninacouletaki.wordpress.com/2007/05/24/shini/




είναι κουραστικό να βιώνω την ιστορία...





ΠΑΓΙΔΕΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟΣΧΕΔΙΟΙ ΕΚΡΗΚΤΙΚΟΙ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΙ


Συνελήφθη 39χρόνος στο Παγκράτι που ταχυδρομούσε ομοιώματα εκρηκτικών μηχανισμών

Δευτέρα, 16 Δεκεμβρίου 2013 - 12:31

Ένας 39χρονος ημεδαπός συνελήφθη τη Δευτέρα στο Παγκράτι, καθώς όπως προέκυψε είχε κατασκευάσει ομοιώματα εκρηκτικών μηχανισμών.








Νάρκη θαλάσσης

Τετάρτη 20 Φεβρουαρίου 2013

"Οι σημαίες"

Στα εγκαίνια της έκθεσης «Τον καιρό των Ελλήνων.

Έλληνες εικονογράφοι των αρχών του 20ου αιώνα σχεδιάζουν την Ελληνική επανάσταση».


παρουσιάζω τη περφόρμανς με τίτλο: «οι σημαίες».
Τετάρτη 20 Φεβρουαρίου στις 7.30 μ.μ.

ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗ ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΗ
Διεύθυνση: Μαρίνου Αντύπα 18, 141 21, Ν. Ηράκλειο, Τηλ.: 210 2719744





Σηκώθηκε µία επαναστατική σηµαία η οποία είχε µαύρο σταυρό πάνω σε κυανό φόντο.










να αποκτήσομεν εμείς
λευθεριάν, ή θα την λύστε
εξ αιτίας πολιτικής;

Τούτο
 ανίσως μελετάτε
ιδού εμπρός σας τον Σταυρό:
Βασιλείς, ελάτε, ελάτε,
και κτυπήσετε κι εδώ!"».





Μικρή κι αδύναμη η πανέμορφη Αγγέλικα υπόμενε καρτερικά την υποδούλωσή της στον Κόντε. Ντροπιασμένη κατοικούσε στο σπιτικό του γευόμενη τα πλούτη του καθώς κι η οικογένεια που τη έδωκε.

Τον πόναγε από μικρόν τον ποιητή να νοιώθει τα όσα ένοιωθε η μάννα του.

Αργότερα δέσμιος της φήμης του, ως μεγάλου ποιητή ανεβασμένου στο βάθρο του ημίθεου, δεν μπορούσε να κάνει πίσω. Όδευε προς την Άβυσσο. Έπλεκε μέχρι τέλους τον ρόλο του Άτεγκτου που ύφανε για τον εαυτό του. Εξ΄άλλου ήξερε πως πάντα επικρατεί το δίκαιο του ισχυρότερου…

….έστω κι αν μέσα του υπήρχε η πληγή του αδύναμου, του μπάσταρδου…

Στο ποτό και στο όπιο επιζητούσε την παρηγοριά, κυρίως την λήθη. Στη συντροφιά των χαριτωμένων νεαρών Εγγλέζων που ήταν αλλιώτικοι από τους άξεστους ντόπιους Κερκυραίους. Σ΄αυτούς τους ευγενείς, επιζητούσε την αναγνώριση , χωρίς το εμπόδιο του κοινωνικού στίγματος.

Στη ποιητική δημιουργία αναζητούσε  τον αληθινό εαυτό του. Μέσα απ΄την υπέρτατη αυτή τέχνη πάσχιζε ενστικτωδώς να θεραπεύσει τις αόρατες πληγές που έσερνε μέσα του από μικρό παιδί.

«Δεν υπάρχει αμφιβολία πως δεν ζει καλά κανείς παρά μόνος. Από μικρό παιδί πάντα μου έκανε εντύπωση ο κουτσός εκείνος θεός, που τονε πέταξε κάτω απ΄τον ουρανό η μητέρα του, και που καθόταν στον βυθό της θάλασσας και δούλευε χωρίς κανείς να τον βλέπει και χωρίς ν΄ακούει γύρω απ΄τη σπηλιά του τίποτ΄ άλλο έξω από τη βοή του απέραντου Ωκεανού…»



Σύνθεση κειμένου, παραγωγή: Κατερίνα Αθανασίου
Μέρη του κειμένου αντιγράφησαν από το βιβλίο της Ελένης Κεκροπούλου: «Αγγέλικα η μαντενούτα» , την ευχαριστώ.



Εκεί μέσα εκατοικούσες
πικραμένη, εντροπαλή,
κι ένα στόμα
 ακαρτερούσες,
«έλα πάλι», να σου
 πεί.

'
Αργειε νάλθει εκείνη η μέρα,
κι ήταν όλα σιωπηλά,
γιατί
 τά 'σκιαζε η φοβέρα
και τα πλάκωνε η σκλαβιά.

Δυστυχής!
 Παρηγορία
μόνη
 σού έμενε να λές
περασμένα μεγαλεία
και
 διηγώντας τα να κλαις.

Και
 ακαρτέρει και ακαρτέρει
φιλελεύθερη λαλιά,
ένα
 εκτύπαε τ' άλλο χέρι 
από την
 απελπισιά,

Κι
 έλεες: «Πότε, α, πότε βγάνω
το κεφάλι από τσ' ερμιές;».
Και
 αποκρίνοντο από πάνω
κλάψες,
 άλυσες, φωνές.

Τότε
 εσήκωνες το βλέμμα
μες στα
 κλάιματα θολό,
και εις το ρούχο σου έσταζ' αίμα,
πλήθος αίμα ελληνικό.

Με τα ρούχα
 αιματωμένα
ξέρω ότι έβγαινες κρυφά
να γυρεύεις εις τα ξένα
άλλα χέρια δυνατά.

Μοναχή το δρόμο επήρες,
εξανάλθες μοναχή
δεν
 είν' εύκολες οι θύρες
εάν η χρεία
 τες κουρταλεί.

'
Αλλος σου έκλαψε εις τα στήθια,
αλλ' ανάσαση
 καμμιά
άλλος σου έταξε βοήθεια
και σε γέλασε φρικτά.

΄
Αλλοι, οϊμέ, στη συμφορά σου
οπού
 εχαίροντο πολύ,
«σύρε
 νά 'βρεις τα παιδιά σου,
σύρε», έλεγαν οι σκληροί.

Φεύγει οπίσω το ποδάρι
και ολογλήγορο πατεί
ή την πέτρα ή το χορτάρι
που τη δόξα
 σού ενθυμεί.

Ταπεινότατη σου γέρνει
η τρισάθλια κεφαλή,
σαν πτωχού που
 θυροδέρνει
κι είναι βάρος του η ζωή.

Ναι, αλλά τώρα αντιπαλεύει
κάθε τέκνο σου με ορμή,
πού ακατάπαυστα γυρεύει
ή τη νίκη ή τη θανή.

Απ' τα κόκαλα βγαλμένη
των Ελλήνων τα ιερά,
και σαν πρώτα ανδρειωμένη,
χαίρε, ω χαίρε,
 Ελευθεριά
!

Ποτέ δεν επέτρεψε στη μητέρα του, που ορκίσθηκε ενώπιον θεού κι ανθρώπων, για την αθωότητά της,  να απαλλαγεί από τη ντροπή, και να αναγνωρίσει τον τρίτο του αδερφό. Για να μη θιγεί το συμφέρον του, χρησιμοποιώντας όλα τα μέσα και τη δύναμη που του είχε εξασφαλίσει το όνομά κι ο πλούτος  του πατέρα του, ο Conte.





Δυ­ι­στι­κή ο­ντο­λο­γί­α ση­μαί­νει ό­τι ο «κύριος» και ο « δούλος» α­ντι­δια­στέλ­λο­νται ό­χι ως ονό­μα­τα δύ­ο δια­κρι­τών ι­στο­ρι­κών δια­μορ­φώ­σε­ων του κοι­νού αν­θρώ­πι­νου υποστρώματος αλ­λά ως ξε­χω­ριστές αν­θρώ­πι­νες ρά­τσες, ό­τι η «κα­τά­φα­ση» και η «άρνηση» δεν εί­ναι δύ­ο ό­ψεις της ί­διας νο­η­μα­το­δο­τι­κής πρά­ξης αλ­λά δια­φο­ρε­τι­κές και α­μοι­βαί­α α­ποκλειό­με­νες γραμ­μα­τι­κές, ό­τι οι «ε­νερ­γές» και οι «α­ντε­νερ­γές» δυ­νά­μεις δεν εί­ναι ει­δι­κές και ε­να­λλασ­σό­με­νες τρο­πές ε­νός ε­νιαί­ου και α­δια­φο­ρο­ποί­ητου μέ­σα στην α­πε­ρα­ντό­τη­τά του δυ­να­μι­σμού που ταυ­τί­ζε­ται με ό,τι α­πο­κα­λού­με φύ­ση, αλ­λά ξεχω­ρι­στές και ποιο­τι­κά α­ντι­δια­στελ­λό­με­νες ο­ντό­τη­τες μέσα στην ά­τε­γκτη ιε­ραρ­χί­α του πραγ­μα­τι­κού.